Era unha habitación diminuta.
Unha desas habitacións diminutas nas que só cabe unha inmensa cama.
Non era unha inmensa cama calquera.
Era a túa inmensa cama. Que ocupaba toda a túa habitación diminuta.
Recordo que na túa inmensa cama dentro da túa habitación diminuta pasabamos horas.
Horas eternas, inmensas e diminutas.
Pero que nos importaba a nós que o tempo pasara lento ou rápido se todo era para nós.
Que nos importaba a nós a inmensidade da cama se era só para nós e chegaba a parecernos diminuta?
Que nos importaba a diminutez da túa habitación se só cabiamos os dous e facíasenos inmensa?
E agora escribo dende unha inmensa habitación que me semella diminuta, sobre unha cama diminuta que se me fai inmensa (sen ti).
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
Fui a ver atardecer, me senté cerquita de la caracola, quise tatuar un banco y escribirte una dedicatoria, para luego, convertir aquel banco de maravillosas vistas en un lugar nuestro donde pudiésemos desvariar, pero no tenía un rotulador resistente a la lluvia, ya sabes...pronto se acercan borrascas, y creo que tu memoria sería más resistente que la tinta.
ResponderEliminarNon sabía da existencia deste blog, Dani... :)
ResponderEliminar