Queres un soño?

Ser imaxe.
Comezando nun plano xeral sobre unha cidade, calquera. Baixar pouco a pouco mentres na noite escóitase que dende algún dos balcóns do edificio que temos diante sona un tocadiscos. É unha melodía dun acordeón.
Somos dous ceando nunha pequena terraza do último piso.
A música cambia. É Enrico Caruso e a súa "furtiva lágrima".
Hai platos baleiros na mesa.
E de súpeto, como sen querelo, deixo que comeces a facerme cóxegas na comisura da miña existenza imperceptible.
E coma outra de tantas noites deleitámonos cun postre ao aire libre entre suspiros e brisas frescas que nos recordan que mañá será outro día.

E é así como comeza a historia na que por motivos descoñecidos ao bicarnos a terra cambia de cor, dunha cor coma a xema dos ovos.
Unha historia na que todo está bañado por unha luz propia das fotografías nas que un raio de sol revota por todas partes facendo que as cores teñan unha intensidade maior.
Esa historia na que para entrar ao teu piso hai que ir descalzo porque o mar chega ata a porta da túa casa. É un mar fresco, que fai que nun principio un pequeno arrepío percorra esta espalda. A auga non pasa máis alá dos nocellos e cando chamo á túa porta a auga entra suavemente. Deposito os zapatos no estante preparado para elo e collo a pequena toalla para secar os meus pés. E entro.

Ser imaxe nunha cidade descoñecida, nun piso baleiro, cunha pequena terraza na que hai dúas persoas ceando, con platos baleiros de inquedanzas e dispostos a ofrecerse un postre especial, expectativas con zume de laranxa.