Tarde

cando xa non buscas cantar cancións, só escoitar diferentes sons alternativamente discontinuos que axudan a debuxar sobre un papel marrón as ideas que sobreveñen como zume de sandía.
Tan fresco, tan líquido e tan vermello.

onte foi unha tarde/noite vermella porque quizais houbese, por algún motivo descoñecido demasiada sangue. Per non doía. Aínda que pensándoo ben non chegou a ser de todo vermella, tamén houbo algún que outro toque de azul, dese azul mar que está ao outro lado da cidade, ese que tan poucas veces vemos.

estabas preciosa. Resúltame curioso chegar a pensalo así pero non é malo. Ao mellor débese a esa cor vermella que aínda levo na retina que tiñe o recordo. pero pensei que eras/estabas preciosa antes desta última tarde color sandía. Está claro que é esa coleta de medio lado con ese novo aire desaliñado. E estabamos dentro dun coche, quizais o momento menos indicado para pensalo, pero así son os pensamentos, sobrevéñenme en calqueira momento e sen ningún tipo de aviso previo.

e sorpréndome a min mesmo xogando a imaxinar "que pasaría se...?" Curioso xogo mental para o último fin de semana de vacacións.

descontextualizando todo e averiguando a facilidade de deixarse mecer polos acontecementos etílicos inexistentes que mediante unha fugaz observación nos levaron a decidir que nunha tarde de setembro co estómago cheo de xeado e perspectivas de noite peliculera tirando a mala con tintes color vermello sandía voaremos en breves cara un lugar bañado por outro mar que non é este en busca dunha vivencia nova por compartir porque a pesar do tempo transcorrido e as mil vivencias exprimidas ata límites sospeitados afrontaremos a fuxida con certa experiencia previa adquirida no cosquilleo no teu dedo anular e o meu sorriso de medio lado sabendo que nos quedan outras tantas situacións por atrapar ao voo e que ao mellor desta volta acabamos adiviñando o final do xogo de imaxinar

Queres un soño?

Ser imaxe.
Comezando nun plano xeral sobre unha cidade, calquera. Baixar pouco a pouco mentres na noite escóitase que dende algún dos balcóns do edificio que temos diante sona un tocadiscos. É unha melodía dun acordeón.
Somos dous ceando nunha pequena terraza do último piso.
A música cambia. É Enrico Caruso e a súa "furtiva lágrima".
Hai platos baleiros na mesa.
E de súpeto, como sen querelo, deixo que comeces a facerme cóxegas na comisura da miña existenza imperceptible.
E coma outra de tantas noites deleitámonos cun postre ao aire libre entre suspiros e brisas frescas que nos recordan que mañá será outro día.

E é así como comeza a historia na que por motivos descoñecidos ao bicarnos a terra cambia de cor, dunha cor coma a xema dos ovos.
Unha historia na que todo está bañado por unha luz propia das fotografías nas que un raio de sol revota por todas partes facendo que as cores teñan unha intensidade maior.
Esa historia na que para entrar ao teu piso hai que ir descalzo porque o mar chega ata a porta da túa casa. É un mar fresco, que fai que nun principio un pequeno arrepío percorra esta espalda. A auga non pasa máis alá dos nocellos e cando chamo á túa porta a auga entra suavemente. Deposito os zapatos no estante preparado para elo e collo a pequena toalla para secar os meus pés. E entro.

Ser imaxe nunha cidade descoñecida, nun piso baleiro, cunha pequena terraza na que hai dúas persoas ceando, con platos baleiros de inquedanzas e dispostos a ofrecerse un postre especial, expectativas con zume de laranxa.

Habitación diminuta

Era unha habitación diminuta.
Unha desas habitacións diminutas nas que só cabe unha inmensa cama.
Non era unha inmensa cama calquera.
Era a túa inmensa cama. Que ocupaba toda a túa habitación diminuta.
Recordo que na túa inmensa cama dentro da túa habitación diminuta pasabamos horas.
Horas eternas, inmensas e diminutas.

Pero que nos importaba a nós que o tempo pasara lento ou rápido se todo era para nós.
Que nos importaba a nós a inmensidade da cama se era só para nós e chegaba a parecernos diminuta?
Que nos importaba a diminutez da túa habitación se só cabiamos os dous e facíasenos inmensa?

E agora escribo dende unha inmensa habitación que me semella diminuta, sobre unha cama diminuta que se me fai inmensa (sen ti).