miércoles, 6 de julio de 2011

Agnes

Ay, Agnes! mi Agnes particular, mi Agnes de Kundera. Leo las páginas que en el mes de enero me regalaste, en ellas apareces tú sin darte cuenta. Y que mejor momento que evocar tu recuerdo ahora que no nos dormimos en la misma cama?

Y a altas horas de la madrugada, cuando Morfeo ha decidido pasar de largo y las horas se detienen enredadas entre las palabras de una dedicatoria con la que abrir cerraduras y quitar armaduras se vuelve la mejor alternativa a contar ovejas, me acuerdo de ti.

Me acuerdo de tu gesto, de ese gesto que, citando a tu autor favorito, "es una especie de esencia de tu encanto, independiente del tiempo, que quedó durante un segundo al descubierto [...] y me deslumbró"

y además, te echo de menos.

viernes, 15 de abril de 2011

3 estacións

Ao longo de tres estacións debuxando sobre a pel quérotes de chocolate. Durante tres estacións sendo sen máis. Finalizamos a caída das follas no chan e superamos a distancia nevada e comezamos a trepar polas árbores. Outono, inverno e primavera.

domingo, 6 de marzo de 2011

unha noite xunto ao adriático

y te imagino a cada instante sumergida en una habitación en penumbra, yo abro la puerta y te encuentro acurrucada, a medio vestir sobre el sofá, mirando al vacío después de un día agotador en el que el calor ha hecho mella en tu piel levemente dorada en la que pequeñas gotas de sudor despuntan permitiendo que tu cuerpo se aclimate poco a poco y se refresque. la pequeña puerta acristalada que da a la pequeña terraza está abierta y la brisa que llega del mar hace que la cortina que compramos ayer baile en silencio cual fantasma. cuando abro la puerta a penas te inmutas, con un movimiento casi sonámbulo miras hacia mi como si no me vieras y sonríes y es entonces cuando esos hoyuelos que tanto me gustan de ti se acentúan todavía más y unas pequeña y prácticamente imperceptibles arrugas se dibujan en la orilla de tus ojos marrones en los que todavía queda algo de rimel. me acerco a ti y te beso. y te beso como no he sabido besar antes, como no he besado nunca. te beso con tantas ganas que todos los demás besos que besé parecen insignificantes y vacíos, aunque sé que esto último no sea completamente real. pero quiero creerlo así ahora que tengo entre mis labios tu lengua suave, húmeda y salada. quitándome la camiseta nos recostamos sobre el sofá después de haber puesto tu nuevo cd con el volumen al dos, tan sólo para que se escuche por encima del lejano ronroneo de la espuma del mar que llega del otro lado de la terraza. es entonces cuando nos dejamos mecer el uno en el otro y nos bebemos a sorbos ruidosos una botella de lambrusco que se nos derrama sin quererlo sobre nuestros cuerpos desnudos que acaban por bañarse juntos en el agua salada del adriático antes de irse a dormir.

viernes, 25 de febrero de 2011

Definíndote

Es a miña praia preferida de Santiago, ou polo menos unha acumulación de dunas douradas polo sol que entra por esa ventá que xa é túa para que, segundo ti, non bote de menos o mar.
Es o silencio cómodo no que non fai falta falar con palabras porque a través do tacto mantemos conversas de horas, porque podemos escoitar as nosas peles falar se estamos calados.
Es escoitar a Marwan en plena mañá e saber que te recorda a un cantautor irlandés que eu che amosei.
Es un un antídoto relativizador, máis que necesario para o meu ser, que cumpre a función de achegarme á realidade a pesar de terme envolto nunha burbulla.
Es ese calor que durme ao meu carón independentemente da cama na que nos atopemos.
Es ese calofrío que recorre as vértebras empañadas dos cristais de madrugada.
Es cada unha das 24 horas do día que nos acompañan, así como tamén cada hora e media que fai que a apetencia medre expoñencialmente.
Es algo novo que chegou de súpeto desbaratando o meu desorde para encamiñalo cara a indeterminación da man da mellor compaña.
Es, para min, en cada un dos teus ángulos

sábado, 5 de febrero de 2011

Anunciándonos entre nós

Dormitamos horas entre bicos e caricias, anoamos os nosos ángulos de forma estraña, contrastamos a cor da nosa pel, fomentamos a preguiza, alentamos ao hedonismo, pospoñemos as obrigas, deshidratamos esencias, bengastamos o tempo, alimentamos esperanzas, excitamos ao insomnio e regalamos fiestras.

Todo a cambio do módico prezo dun bico colocado entre a inmortalidade e a insoportable levedade do ser.

jueves, 20 de enero de 2011

Encántame:

... que dous corpos se separen tan só pola distancia dunha pestana
... que batallar corpo a corpo sexa sempre unha aventura
... que tan só sexa necesario comer unha vez ao día para subsistir
... que faga frío e sol
... que durmir antes de comer sexa unha boa idea
... que pensar sen sentidos sexa a 2ª mellor cousa que se poda facer
... que o valente non quite o cortés
... que se perda a noción do tempo
... que doa a cabeza de pracer
... que as maniotas sexan compartidas
... que beber_te apague a sede
... que sexa xaneiro
... Ser e Estar

viernes, 7 de enero de 2011

Sensentidosaparentes

frío, sol, ti, tempo, distancia, eu, lonxe, tren, frío de novo con sol e nubes de choiva, probar, beber, sudar, dehidratar, bromas, horas internet, tempo, neve, viaxe, escapar, fuxir Oporto, caricia, contraste, ollos iris pupilas, verdes, pelo longo e flequillo novo, voltar, reencontro, mans, pés, caricias, camas destartaladas, descolocadas, silenciosas, espello espellos, rflexo, desapreces, volves e vés, chegas, atopámonos, diversión, olvido, sexo, cóxega, bágoa, confesión, noite, escuro, luces de neón, pérdida do sentido mentres bebemos cervexa, cena, velas, calor, mantas, silencio, ruidos, encontros fortuítos e pensamos, eras outra diferente á de agora, dous decembro, noite, mensaxes, pensamentos, luz de pensar en... "eres mis muchas primeras veces".

Para quen de improviso chegou, viu e venceu de parte de outro alguén perdido, sorprendido e feliz.

martes, 4 de enero de 2011

Casualidades dun 3'14

que non preciso un 3'14 para enterarme que me gustas, que a televisión non me adianta pensamentos que eu tiña gardados, esperando a poñelos baixo esta chuvia que non cae aquí, cae alá. pero que é divertido que a bombilla de "pensar en" se encenda a cada instante que se petrifica cun aire xeado do norte. e facerche saber que un 3'14 por casualidades da programación decida acender esa bombilla e que me plantexe unha complexa aritmética que asusta, non por nova senón por coñecida. que sinto de súpeto e sen aviso, sen opción a que te preveñas, a que te protexas, porque non quero facer daño a pesar de pillarte coa armadura quitada amosando a túa pel. porque é moito máis divertido procurar no maremagnum audiovisual o anaco que me define por dentro como esa masa de barro brando e fresco que se modela a cada golpe de pau, que é infinitamente moito máis tentador facerche saber as cousas que dicirchas de pronto sobre todo agora que xa non paseas descalza polas miñas costas degustando o sabor dun aloumiño apaixoado, agora que a bombilla volta a acenderse con cada perforación corporal, cada xel de améndoas, cada frío sen choiva, cada frío con sol, cada anaco frío da cama, cada parte de algodón que fai nada acariñaba esa pel sen armadura, porque cando ti máis eu loitamos facémolo corpo a corpo, como animais.e sen empregar maiúsculas, para que non podamos diferenciarnos, nin puntos e seguidos para quedarnos sen alento ocórreseme dicirche que estaría xenial que estiveras aquí debaixo, aquí encima, aquí a un lado, aquí xa, aquí agora, aquí despacio e rápido e con tempo e a oscuras e aquí con velas e sen elas e na miña cama e aquí na túa e aquí con fame e sen ela e quero que estés aquí para recorrerte cada ángulo obstuso do teu corpo, aquí para memorizar as túas entrañas e aquí porque si porque quero unha batalla corpo a corpo en toda regra.