Explosión da medusa

Creo que é cuestión de pequenos inicios. A saltos, a impulsos.
Busco complicarme a vida, coma se non o fora xa de por si.
Preciso de pequenos estouridos, que me empurren e entón aproveitar a súa inercia. E deixarme levar. Arrastrado pola onda expansiva... ou mellor aínda, ser medusa.

MeDuSA. Axitar os téntáculos, cun pequeno e leve movemento para despois deixarse levar... suavemente, ata onde se chegue, que máis dá. lonxe. preto. descoñecendo. descubrindo. recordando.
Pero gozar desa calma despois do primeiro empurrón, desa primeira contración que fai que avance. máis saborosa, se cadra que a calma posterior. Aí está o estímulo, na contración. a base de complicacións, de enredos, de querer buscarlle os tres pés ao gato, de tirarlle da cola ao can pra que veña tras nosa. consiste en, penso eu, tantar a SORTE.

é tan sumamente divertido. non me chega co que hai. supoño que iso é bo. Quererei crelo así. é tan sinxelo tentarme, tentarte, tentar... son pequenas cousas que me fan autoconvencerme de ata que punto podo decidir por min mesmo. Acadar a maior locura e parvada, pero sempre porque quero, no momento.

Aspirando a esvaecerme, dalgún xeito, a volverme inmaterial por un tempo, cun ideal tan complexo como poder decidir que facer, cando facelo e como facelo sen que todo iso supoña un problema.

Chegar a un punto no que se poda pensar a voz en grito e berrar co pensamento no que é unha liberdade egocéntrica e unicamente propia.


Desexando ser medusa


Unha aperta imperceptible!